Zgliszcza pozostały z eBloga, niestety. Ja nie chcę tu dłużej bawić. Pozdrawiam moje stare notki. Obiecuję, że będę do Was wracać ze łzami na twarzy. Pozdrawiam także byłego już admina serwisu - Marcina. I mam nadzieję, że on tego na swe oczy nie widzi.

panipaulina.wordpress.com - tu jestem, gdyby coś. I zabawię na pewno.
Do widzenia. Mua, panienki. :*

A dziś? Postaram się przynajmniej.. Po kropli choć.
Moim największym problemem jest potrzeba odpoczynku od odpoczynku. To jest najgorsze koło, które może się zamknąć i uwięzić moje życie. Strach, niechęć i konsekwentne wyrzuty sumienia ustępują czasem miejsca przewlekłej, smutnej już i żałosnej czasem potrzebie wyciągnięcia kilku minut szczęścia i podzielenia go na pół. Od tej drugiej połowy uzależniona jestem jak dorośli od kawy. Ci dorośli mają dobrze, bo znają dystans.

* * *
A dziś wzięłam się w końcu do roboty. Bardziej porządnie, niż uczesałam rano włosy. Za minutę zamknę zmęczone oczy i pomyślę, jak dobrze czekać. Czekać na chwilę, kiedy w końcu będę mogła znaleźć się w pachnącej, parnej, ciepłej i prawie północnej atmosferze. Znaleźć się tam i powiedzieć: popatrz Kochanie, jak te gwiazdy spadają. A czujesz nocny zapach morza, który wiatr niesie ze sobą?

W ogóle ktoś tu wchodzi czasem? Komentuj(1)

Uf.
Ale ja ciągle jeszcze nie mogę poradzić sobie z dniem i nocą.
A z nocą szczególnie, jeżeli nie ma przy mnie mojego jedynego Anioła Stróża. Tak, Stróża. Bo - może choć nie wie - sprawia, że najpiękniejsza na świecie kobieta nie wykrzywia się przed własnym lustrem, że najszczęśliwsza na świecie kobieta nie zazdrości szczęścia innym i w końcu, że jej najbłyskotliwszy pod słońcem rozum nie boi się wyzwań i odważnie staje twarzą w twarz z problemami. Zarówno tymi, które być muszą ale i tymi, bez których można byłoby się obyć.

A zawodowo to ja tworzę. Odbywa się to na zasadzie doboru jednego motywu przewodniego - prostokreślnego elementu, ostatnio nawet bez obaw o gospodarkę przeróżnymi barwami. W rezultacie powstają cuda, o jakich nigdy przedtem nie śniłam. I przyszło mi na myśl teraz, że w życiu mam dokładnie tę samą historię. Myśl i uczucie, z jakim rano wstanę z łóżka towarzyszy mi już do zmroku. Nie traci na formie i odcieniu. No, chyba że Anioł... No właśnie, w tym rzecz.

* * *

Notkę napisałam parę dni temu. Dziś, z wyjątkiem ostatniego zdania, z prawdą ma ona niewiele wspólnego.

Jak to dobrze nazwać coś "mniejszym złem" i później nie mieć do siebie o nic pretensji. Mimo zarysowanej psychiki i niemożliwym zaleczeniu ran wciąż uważam, że to nie było najgorsze.


Bo najgorsze jest teraz. Modlę się do Boga, którego nie ma. Żeby to tylko nie był rak.

***

Jest ich pięć, są białe i właściwie majestatyczne. Każdy ma swego strażnika, który skrupulatnie chroni ich elitarnych mieszkańców. Ci z kolei mają tam wszystko, czego tylko do życia i funkcjonowania potrzebują, nie przesadzam. Życie toczy się tam swoim własnym tempem, wyznaczanym przez różnego rodzaju potrzeby elementarne, jak i te, które narzucą od czasu do czasu wyższe instytucje. Wszystkie spełniane z wielką pasją i zaangażowaniem..
Wiem, bo tam byłam. I wracam na skrzydłach co jakiś czas.

To jest pięć białych, dziesięciopiętrowych wieżowców. Każdy ma przydzielone panie portierki, które z powodów fizjologicznych co jakiś czas muszą się zmieniać. Sprawdzają te cholerne legitymacje; to one warunkują otwarcie szklanych drzwi. Windy robią "ding-dong", na trzecim piętrze kupuje się alkohol a na parterze jest kreślarnia. Bo można się uczyć, ale nie trzeba...
Ja pokochałam te akademiki.

* * *

Krótko mnie jeszcze w domu nie było, ale ja nie mam chwil zwątpienia. Oni też we mnie nie wątpią. Mam masę ciekawych pomysłów, własne zdanie, odczuwam uzasadnioną już konsekwencję połowy życia spędzonego na budowie i podnosi mi się ciśnienie na myśl, że p. mgr Krupa nie sprawdził pierwszej kartkówki. I nie muszę szukać, bo znalazłam.

Teraz będę wybaczać. Właściwie już to zrobiłam, bo patrząc na pewne sprawy z dystansu nie oceniam ludzkich zachowań pod wpływem emocji, ale rozsądku. Staram się zrozumieć - przede wszystkim te złe i te, które mnie jakiś czas temu mocno zraniły. Dziś wiem, że ja w swojej własnej zarozumiałości postąpiłabym może nie tak samo, ale całkiem podobnie. Wybaczam brak taktu, przyzwoitości, wyczucia sytuacji.. i tak dalej.

W końcu - najcichsze i najśmielsze marzenia spełniają się jedno po drugim. To te, które jest mi dane spełniać z kimś aż po połowie. Mam ich tysiące a sposobów na nie jeszcze więcej. Spojrzenia wstecz są krótkie i bez wyrazu (bo mądrości zostały wyciśnięte z nich do ostatniej kropli), a te w przód pełne nadziei, ciepła, uśmiechu i zrozumienia. Łez.. czasem, ale to już w jego ramię.

* * *

Koncepcję miałam taką: po raz - to co nowe, co czyni mnie szczęśliwą... po dwa - to co nowe i czyni mnie szczęśliwszą, po trzy - to co dawniejsze i czyni mnie najszczęśliwszą. Ale przyszedł czas i na podsumowanie. Niestety, będzie nieco inaczej.
Opiera się to wszystko na jednym pytaniu: czy to człowiek potrafi tak bardzo się na gorsze zmienić, czy to ja potrzebuję tyle czasu i sprzyjających okoliczności, aby to wszystko dostrzec i ogarnąć rozumem? Mniejsze - najmniejsze zło znalazło sobie wygodne miejsce w całej tej historii. I chyba na trochę je zagrzeje.

Ja naprawdę pokochałam te akademiki...

..między wersami i między udami. Świat.

Bardzo mi z tym dobrze, że było tak ciężko. Bardzo dobrze, że potrzebowałam pomocy, wsparcia i zastrzyku z motywacji. Ktoś musiał przecież we mnie wierzyć, jeśli ja sama czasem nie byłam w stanie i jeśli chciałam się dawać dwulicowości wodzić za nos. Ten czas był niczym wstrząśnięcie sitkiem pełnym mułu w poszukiwaniu choć jednej drobinki złota.

I dlatego nie żałuję. Patrzę pozytywnie do przodu, mimo jednego ogromnego zawodu na jednym drobnym człowieku, mimo niemocy słusznego naplucia w twarz jednemu z przebojowych "autorytetów" i tego, że wciąż pamiętam którędy do szkoły.
I wreszcie najważniejsze. Nie napiszę jak bardzo jestem wdzięczna stale najbliższym mi ludziom, bo napisać nie potrafię. Chcę wciąż przy nich być i utwierdzać w tym, że warto mi ufać. Chcę dbać o każdy cenniejszy dzień i uczyć się od nich życia.

* * *

Myślę teraz o ciepłej dłoni i uśmiechu mojego mężczyzny, mądrej przezorności i przydatnej pomocy mojej przyjaciółki oraz niepoprawnym optymizmie mojego taty.
Ech, "dziękuję" wystarczy? Obawiam się, że nie.

W tej chwili już oddycham ciepłym powietrzem. Jeszcze do mnie nie dotarło, że to robię.

To jest wpis z dedykacją.
Jest o czymś bardzo ciepłym, radosnym, szczęśliwym i przynoszącym nadzieję. Opisuje chwile, którymi wszystko chce się zacząć i którymi chciałoby się skończyć. Wbrew pozorom, jest bardzo konkretny, dlatego nie znosi metafor i nie pozwala na pominięcie najdrobniejszego szczegółu. Proste, ludzkie i zwyczajne słowa dodają mu wyjątkowości, a te niecodzienne, które czasem nawet same siebie nie rozumieją, chcą sprawić, żeby całości nie dało się objąć rozumem.

Jak to ująć jeszcze, że im więcej mam, tym więcej potrzebuję - nie tracąc przy tym rozumu, szacunku i ucząc się poświęcenia?

* * *

I tu niestety to Wy musicie pierwsi użyć wyobraźni, bo ja nie umiem tego trafnie napisać. Bo tego nie da się opisać, po prostu się nie da...

Bez dyskusji życie skazuje mnie teraz na wielki stos niepewności. Jeśli się na nim nie spalę, znaczyć to będzie, że dostaję prezent w postaci kolejnej szansy. Tak właśnie się z nim umówiłam. Wtedy - niezależnie ode mnie i od ciebie - muszę postawić na nogi siebie, moje ego i moją tak zwaną wiarę. Czym by ona nie była, tak ją ludzie nazywają. Więc ja również będę, razem z nimi.

Wrażliwość natomiast bardzo chciałabym w jednej chwili z ziemią zrównać. Jej skutki były, są i mogą być opłakane, gdyż manipulują moimi nastrojami jak wicher chorągiewką. A gdy już osiągną dno, pchają się jeszcze głębiej. Nie znoszę tego. I jeśli mogę prosić o pomoc, to marzy mi się zastrzyk znieczulicy, najlepiej zabranej temu komuś, kto ma jej zbyt dużo...

Poza tym, jest też pewien rodzaj ulgi, którą mogłam podzielić się z najbliższymi i którą od najbliższych trzymam z daleka.

* * *

Dziękuję, za wsparcie.
Nie przepraszam, bo nie mam za co.
I proszę.. o ten zastrzyk. Błagam.

Nawiązując do poprzedniej histerii, muszę przyznać się do uśmiechu i wiary w siebie. Uderzam się w pierś mocno i stwierdzam, że głupi byliście. Jesteście pewnie nadal, ale tak naprawdę nie wiem. Zaraz zastanowię się jeszcze, czy może mi choć trochę smutno. Boję się nieco dotychczasowych wniosków i nie chcę pisać opowiadania pod tytułem "Pochopnie". A potem wrzucać go do śmieci razem z chwilową, dziecinną euforią. Czasu mam dużo - zaznaczam, bo to może potrwać.

Jutro chcę spacerować po słońcu, w sobotę zobaczyć Wrocław, cały Wrocław... A w piątek zdam maturę. W sobotę znów, cały Wrocław. Środy lubię też, bo są dość przełomowe co siedem dni.

* * *

Reszta jest miła i ciepła. Pozwala mi wciąż spokojnie spać. Nieszczęścia w szczęściu niech będą, bo lubię zamykać im drzwi przed nosem.
Mamo, Ty już odpuść. Porozmawiamy, w moim pokoju.
A Ciebie? Ciebie kocham. Praktycznie już na pewno tylko we własnym zakresie. Teoria swoją drogą.
I na koniec taki prymitywny, aczkolwiek wymowny wyraz nastoju, samopoczucia, humoru i nastawienia: :)

Komuś jeszcze udowodnić, że nie jestem wielbłądem? Bardzo proszę. Nauczyłam się chyba na pamięć...

To jest ważne: w skrajnych przypadkach zdemaskowania twojego zaślepienia moje ego robi wielką dziurę w suficie. Z hukiem daje ci po głowie, choć sama do tego nie jestem przyzwyczajona. Uśmiecham się złowieszczo wprost w twoją ogłupiałą twarz i jest mi bardzo dobrze.
Zastanawiam się teraz, dlaczego - mając swój własny nadrzędny rozum - tak długo pozwalałam wam przekonywać go, że to ja robię źle. Nieomal dałam sobie wmówić we własny charakter wasze osobiste wady. Prawie byłam dziecinnie beztroska, prawie byłam ostatnia i prawie płakałam po porażce, która tak naprawdę mnie nie dosięgnęła. Nie szkoda mi wyścigu. Bo to na trybunach mam kilka osób, które zawsze wyciągną ciepłą dłoń w moją stronę. W odpowiednim miejscu i czasie były mądrzejsze.
Posłuchaj: boli mnie to trochę, że tego kompletnie nie rozumiesz. Współczuję i życzę wszystkiego najgorszego. Żeby w końcu to życie zaczęło cię uczyć swych dogmatów. Bo ja już od tego nie jestem.

A to.. To można przeczytać: nie wiem już który to dzień był dotychczas najpiękniejszy. Może jutrzejszy?

* * *